Մայրենի

Վարդան Այգեկցի․ Ասորի երեցն ու հայ երիտասարդը

Ասորի երեցն ու հայ երիտասարդը

 index_10

Մի ասորի երեց` բարի ու «իմաստուն», և մի հայ ինչ–որ բանի համար կռվեցին։ Երիտասարդ հայն ասաց քահանային.

Քարով այնպես կխփեմ, որ երեսուներկու ատամներդ բերանդ կլցվեն։

Զարմացավ քահանան այդ խոսքի վրա և շտապ գնալով տուն, կնոջն ասաց.

Երեցկին, աստված սիրես, մի մոմ վառիր և արի տես, թե քանի ատամ կա բերանս։

Երեցկինը լույս վառեց և, հաշվելով քահանայի ատամները, ասաց.

Երեսուներկու, ո՛չ ավել, ո՛չ պակաս։

Քահանան շտապ վերադարձավ հայ երիտասարդի մոտ ու հարցրեց.                                        

—- Որտեղի՞ց գիտեիր իմ ատամների թիվը: Ո՞վ էր քեզ ասել։

Գիտենալով իմը, քոնն էլ իմացա,— պատասխանեց նա։            

 

Ես այս առակը առանձնացրեցի, որովհետև այն ծիծաղելի է նրանով, որ քահանան չգիտի, թե քանի ատամ ունեն մարդիկ: Ես հասկացա, որ մարդ պետք է  իր կյանքից տեղյակ լինի, որ անհարմար դրության մեջ չնկնի, ինչպես այս քահանան: Նաև սովորեցի մի բան, որ չարժե կռիվ անել, որովհետև քո դիմացինին կարող ես այնպես վնասել, որ առողջական լուրջ խնդիրներ ունենա և երբ նրա օգնությունը ինչ-որ ժամանակ պետք լինի, նա ձեզ չի օգնի, որովհետև դուք նրան վնասել եք: 

Օրինակ ես, որ ջղայինանում եմ, և ուզում եմ մեկին հարվածել, ես մի կերպ , կյանքիս գնով դիմանում եմ ու երբ տուն եմ գնում, բարձին եմ խբում:

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s